Τον κόσμο που θα ήθελα να είχα,να είχες,να είχαμε.
Κόσμο γεμάτο χαμόγελα,χωρις σκυθρωπους ανθρώπους.
Να έχουν την χαρά στο βλέμμα τους,να μην τους νοιάζει πως θα είναι η επόμενη μέρα.
Καλύτερα,να ζουν σαν να μην υπαρχει αύριο.
I got voices in my head,telling me it's too good to be true....
Έχω περίπου 3 μέρες που ακόυω το συγκεκριμένο τραγούδι.Δεν υπάρχει αλλος λόγος πέραν της καλοκαιρινης μελωδίας που ακούγεται στ αυτια μου.Απλά επειδη λατρεύω την πεζοπορία και να περπατάω με τις ώρες σήμερα καθώς περπατούσα είδα μπροστά μου όλες τις καρικατούρες..
Είδα εμένα,εσένα,το παιδί σου,τον άντρα σου,την κολλητή σου..εσένα με το σκυλί σου ..με το αμάξι σου..είδα κ εσένα που έκανες την κοπέλα σου να κλάψει..
Αμέσως αμέσως σκέφτηκα τι μπορεί να έχουμε όλοι στο μυαλό μας.
Μας "κοίταγα" σαν να είμαι ο παρατηρητής των όλων .
Ξέρω οτι περνάς δύσκολα,ξέρω οτι σκέφτεσαι πως θα ξημερώσεις.
Καταλαβαίνω οτι έχεις σφίξει το ζωνάρι.
Δεν ξέρω τι να σου προτείνω..μόνο να μην το βάζεις κάτω.
Η υποφαινόμενη (πίστεψε με) τραβάει μεγάλα ζόρια απο πολύ μικρή,λες κ κάποιος την μούτζωσε ένα πράγμα κ παντα πήγαιναν όλα απο το κακό στο χειρότερο.
Μου λειψε η παιδική μου ηλικία,μου λειψαν οι γονείς μου ,η ανεμελιά,οι σκέψεις διχως αύριο.Επίσης αναρωτιέμαι τι έχω καταφέρει ,όμως ακριβώς επειδή κανείς δεν με πήρε απο το χέρι έχω να σου πω οτι η δύναμη μέσα μας είναι ένα αναρριχώμενο λουλούδι.
Σκαρφαλώνει και δυναμώνει μέχρι εκεί που θέλεις εσύ.Δεν αντέχω τις κουβέντες του τύπου "δεν άντεξε,είναι αδύναμος χαρακτήρας" και πολλά τέτοια κλισέ που λένε ως δικαιολογία.
Πίστεψε με αν αναγκαστείς να πίασεις την ζωή σου και να αρχίζεις να την αντιμετωπίζεις όντας μόνος σου,αλλα ΜΟΝΟΣ σου,τότε θα με καταλάβεις γιατι πράγμα σου μιλάω σήμερα.
Οπότε που καταλήγουμε;Α ναι,οτι έχεις αστείρευτη δύναμη.!
Καθημερινά ανακαλύπτω μια νέα πτυχή του εαυτού μου.Όχι δεν είμαι χαμαιλέων,επίσης δεν έχω πολλά προσωπεία,έχω μόνο εμένα,την καθημερινότητα μου,τους ανθρώπους που εξαρτώνται απο εμένα και πιο συγκεκριμένα έχω την ζωή μου.
Η ζωη μου και η ζωή σου λοιπόν είναι πολύ λίγη και μικρή για ηττημένους και αδύναμους.
Σκέφτομαι σχεδόν κάθε βράδυ,οτι αν είχα παραιτηθεί ή θα έπαιρνα ψυχοφάρμακα ή ναρκωτικά ή μπορεί να μην ζούσα.
Επειδή η ζωη μας όμως ,ειναι γλυκιά και ωραία θέλησα να ξαναδώ το ξημέρωμα.Θέλησα να μεγαλώσω το παιδί μου,να φάω βρώμικο,να κλαψω,να ερωτευτώ ,να βρίσω ,να τα σπάσω.Θέλησα να μυρίζω το πρωτοβρόχινο χώμα του Φθινοπώρου,όπως επίσης θέλησα να περπατάω όπως κάνω κάθε απόγευμα και να βλέπω όλους εμάς να πορευόμαστε στην ροή του χρόνου μας και να κάνουμε αυτα τα καθημερινά πράγματα ,που πίστεψε με, άλλοι δεν μπορούν.
Μην το βάζεις κάτω λοιπόν και ζήσε με τα όπλα που έχεις,πείσμωσε για να αποκτήσεις κ αλλα!Μην φθονείς το καλό του άλλου,απλά βάλε στόχο να το αποκτήσεις κ εσύ,οτι και αν είναι αυτό..
Εγώ πάντως αποφάσισα παρά τα ζόρια που τραβάω να βλέπω το ηλιοβασίλεμα με τα δικά μου μάτια.Η ζωή είναι δική μου και θα την προσαρμόσω έτσι ώστε να βλέπω την δική μου οπτική στα πράγματα όσες τρικλοποδιές και αν μου βάζει.
Το ηλιοβασίλεμα είναι δικό μου και θα το δω με τα μάτια και την ματιά που θέλω εγώ..
Αυτή είναι η δική μου ματιά,φτιάξε και την δική σου ,είναι στο χέρι σου...
