Βάλαμε τα όνειρα μας υποθήκη..

Πως να ξεκινήσεις οταν στο μυαλό σου υπάρχει ενα μεγάλο κουβάρι;
Somewhere in a private place,που λεει και το τραγούδι.
Αταίριαστο με όσα γράφονται,όμως ακούγοντας το, ξαναγύρισα σε εκεινα τα ανέμελα χρονια.Τοτε που η ουτοπία του μυαλού σου ήταν δύο βήματα μακριά ,φτάνει μόνο να έβαζες στόχους,"συν Αθηνά και χείρα κίνει" και οι συγκυρίες ήταν παραπανω απο ευνοϊκές για να τους επιτεύξεις.

Θυμάμαι το '99 κάπου σε ένα δάσος του Βελγίου στην πλάτη του "Μαύρου Πάνθηρα"(έτσι έλεγαν το τότε άλογο που προπονούμασταν μαζι) να διαβαίνουμε παρέα εκείνα τα ψηλά δέντρα και να σκέφτομαι "είδες Ρένα,τα κατάφερες και ζεις το όνειρο σου!".
"-Μικρή γαλλιδούλα συγχαρητήρια",αποκρίθηκε στην άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο πατέρας μου.Τελειώνοντας ,επέστρεψα πίσω έχοντας δυο δουλειές στο τσεπάκι μου,μια για την πλάκα μου και μια για καριέρα.Με την μια αποταμιευα και με την αλλη έκανα αυτο που ήξερα να κάνω καλύτερα.Αγόραζω την μηχανή μου (λάτρης γαρ,2ρο όνειρο για μενα τότε) κρυφά απο τους γονείς μου (φυσικα!) και ιππεύοντας 7-8 ώρες την ημέρα έλεγα οτι είχα την καλύτερη δουλειά του κόσμου.Κάθε βράδυ κουρασμένη έκλεινα τα μάτια μου με χαμόγελο.Μα τι ευγνωμοσύνη..

Κ επειδή δεν υπάρχει happy end,κάπου εκεί εμφανίστηκαν τα πρώτα σύννεφα όταν ο αθλίατρος μου είπε πως η μετατόπιση σπονδύλου ίσως μου στερούσε το όνειρο.
Λογικά ορμόμενη έπρεπε να κάνω και μια αναγκαστική επιλογή,σε περίπτωση που..
Έτσι γυρίζω στα θρανία και η σχολή πληροφορικής με υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες.Ακόμα θυμάμαι την ερώτηση στο κολλητάρι "Ρε συ δεν πιστεύω να θέλουν και υπολογιστή εδω".Τι αφελής Θεέ μου..!
 

Εκεί λοιπόν, τα γκρι σύννεφα γίνονται μαύρα.Αποχωρίστηκα σύντομα και με τον χειρότερο τρόπο τις ρίζες μου (γονείς γαρ) και πλέον έπρεπε να παλέψω με πολλά δίχως.Δίχως δυο δουλειές στο τσεπάκι μου,δίχως την επιλογή καλύτερης εργασίας,δίχως κεραμίδι πάνω απο το κεφάλι μου,δίχως το τηλεφώνημα της άλλης γραμμής ,για μια αποψη και μόνο "Πατέρα τι λες....; "Τα "δίχως" μεγάλωσαν και γεννιόντουσαν σαν την Λερναία Ύδρα,ένα αντιμετώπιζα,δυο εμφανίζονταν.

Άκουγα τότε, για κάτι χαζούς ανθρώπους που έβαζαν υποθήκες και κάποιοι έξυπνοι τοκογλύφοι τους έπαιρναν τα σπίτια,για ενα ξεροκομματο.Δεν εχουν μυαλο σκεφτόμουν..Ειρωνία όμως,ε;Έπεσα στην ίδια παγίδα,με την μόνη διαφορά οτι δεν απευθύνθηκα στους παράνομους αλλα σε αυτους που με την επίσημη σφραγίδα του κράτους καταστρέφουν ζωές και όνειρα ανθρώπων. Τράπεζες τους λένε!
Και ενώ κάποιοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια,εμείς έπρεπε κάπου να στεγαστούμε για να προστατευτούμε απο τα "διχως" που κατέκλιζαν την μέχρι τότε ζωή μου.Κάπου εκει,


Βάλαμε τις ζωές και τα όνειρα μας υποθήκη..


Οι νόμιμοι τοκογλύφοι έκαναν πλήρη αφαίμαξη,ψυχικού και μη σθένους.
Παρά τα φτερά μονόκερου που άνοιξα για να μας αγκαλιάσω,τα "δίχως" βρήκαν είσοδο και παρά τις προσπάθειες ξεκίνησαν παλι:δίχως σπίτι,δίχως δουλειά,δίχως επιλογές,δίχως όνειρα,δίχως ζωη..
Φτάνοντας στο σήμερα σε μια κρύα αίθουσα ειρηνοδηκείου να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους ασκούμενους δικηγορίσκους να διαβαζουν κρύες προτάσεις κονσέρβας και να λένε οτι υπήρχε δόλος σε όλο αυτό.Δεν ξέρω ακόμα να σου πω αν η απόφαση είναι δίκαιη ή άδικη,σε ένα χρόνο θα το μάθω.Κ εκεί λοιπόν που αποφασίζουμε να πάρουμε γλυκά για να γιορτάσουμε την ετήσια ψυχική μας ανάταση βλέπω ένα παλικάρι στην γωνία του μαγαζιού να ζητάει μονο κάτι για να φάει.Αμέσως σαστισα και αναρωτήθηκα αν έπρεπε τελικά να χαρώ με εμένα ή να κλάψω με αυτόν και όλους αυτούς που δεν ειχαν το σθένος να κόψουν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας.
Του έδωσα ένα κέικ και δεν ένοιωσα καλα γιατί η σημερινή μου βοήθεια,δεν έλυσε το αυριανό του πρόβλημα και απλά θυμώνω που δεν μπορώ να κάνω κάτι για να  το διορθώσω ολο αυτο.
Λυπάμαι πολύ και να ξέρεις πως γι'αυτό δεν μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια,εσένα και κάθε "εσένα" εκει έξω.